শেষ সন্ধিয়াটোত…
মই বুজি উঠিছিলোঁ ভালদৰেই কাৰোবাক হেৰুৱাবলগীয়া হোৱাৰ বেদনা, কিন্তু মই এইবাৰ মানসিকভাৱে সম্পূৰ্ণ প্ৰস্তুত আছিলোঁ ৷ ব্লু জীনচ্ আৰু মেৰুন কালাৰৰ টি-চাৰ্টটো পিন্ধি নিজকে এবাৰ আইনাখনত চালোঁ ৷ চুলিখিনিত হাতখন এনেয়ে এবাৰ বুলুৱাৰ পাছত দাঢ়িখিনিলৈ আগবাঢ়িল ৷ এৰা,বহুতেই দীঘল হৈছে ৷ কটাব লাগিব মনোভাৱেৰে চকু আতৰ কৰি আনি বিচনাৰ কাষতে লাগি থকা টেবুলখনত দৃষ্টি নিবদ্ধ কৰিলোঁ ৷ অন্যমনস্কভাৱে মোৰ চকুহালে গোটেই টেবুলখন পিতপিতাই ফুৰিছে ৷ হঠাৎ মনত পৰিল টেবুলত নহয় গাৰুটোৰ ওচৰতহে ৰাখিছিলোঁ লাইটাৰটো ৷ লগে লগে গাৰুটোৰ ওচৰত খেপিয়ালোঁ ৷ পালোঁ ৷ ড্ৰয়াৰটো খুলি গল্ডফ্লেকৰ পেকেটটোৰ পৰা চিগাৰেটডাল উলিয়াই অগ্নিসংযোগ কৰি টেবুলত মৰাশ পৰা দি পৰি ৰোৱা ঘড়ীটোলৈ চালোঁ ৷ ৪ বাজি ১০ মিনিট গৈছে ৷ তাইটো মোক ৫ বজাতহে লগ কৰাৰ কথা আছিল ৷ তেন্তে ইমান সোনকালে কিয় ৰেডি হ'লো! হয়তো তাইক চিৰজীৱনলৈ বিদায় দিবলগীয়া দুখত(?) ৷ এহ্ বাদ দিয়া, যি হয় হ'ব ভাবি একান্তমনে চিগাৰেটটো হুপিবলৈ ধৰিলোঁ ৷ জলন্ত চিগাৰেটটোলৈ চাই চাই ভাবিব ধৰিলোঁ সেই প্ৰথম কাজলসনা চকুযুৰি চোৱাৰ সৌভাগ্য হোৱাৰ দিনাখনৰ কথা ৷ আজি চাৰিবছৰ পিছত সম্পূৰ্ণৰূপে তাইৰ পৰা নিজকে আতৰ কৰি আনিব লাগিব ৷ মনটো কিবা এটা ভাৱত বিভোৰ হৈ আছে ৷ দিনটো কোনোটো কামতেই মন বহুৱাব পৰা নাই ৷ শেষৰটো চেমিষ্টাৰৰ প্ৰ'জেক্টৰ কামো পৰি আছে ৷ ইফালে ন'টচৰ কামো কৰা হোৱা নাই ৷ প্ৰেকটিকেলবোৰৰ কথা নক'লোৱে যেনিবা ৷ উফ্ঃ এনেকৈ নোৱাৰি আৰু ৷ না ৰাতি পঢ়া হয়,না দিনত ৷ পঢ়িবলৈ বহিম টিপিক টাপাককৈ হোৱাটচএপাই থাকিব ৷ ফ'ন কৰিম, কল বিজি দেখাই থাকিব ৷ কিবা এটা সোধাৰ আগেয়ে টেকটেককৈ মিছা কথাৰ টোপোলাটো আগবঢ়াই দিব ৷ এনেকৈ পাৰি নেকি? আৰে ভাই,ভালপাব নোৱাৰ নেলাগে পাবলৈ ৷ এটলিষ্ট বেয়া পাবলৈটো শিক ৷ সেইবুলি ইটো জনমত নোৱাৰিলোঁ অহা জনমত মই তোৰেই হ'ম কথাষাৰ এটলিষ্ট মই বিলিভ নকৰোঁ ৷ ফ'নত কাজিয়া, হোৱাটচএপত ব্লক ৷ ইফালে এয়াৰচেলৰ 2G নেটৱৰ্কত মেচেঞ্জাৰ খোলালৈ সিফালে ভ'ডাফ'নৰ 3G নেটৱৰ্কে একাউণ্টেই ডিএক্টিভ কৰি পেলাব ৷ মুঠতে কোনোফালে শান্তি নাই ৷ তাতে কোনোবাদিনা লগ পালে কেৱল পুণেৰ কথাকেই কৈ থাকিব ৷ কেতিয়াবা এনেকুৱা লাগে যেন তাই পুণেৰ পৰাহে গুৱাহাটীলৈ ইক'নমিক্স পঢ়িবলৈ আহিছিল ৷ তাতে তাইৰ ৰূমমেটজনীৰ কথা নক'লোৱেই যেনিবা ৷ বাবা ৰে বাবা ৷ ৰাতি ১২ বজাত ফ'ন কৰিলে ক'ব 'তাই মোৰ ভিনদেউৰ লগত কথা পাতি আছে' ৷ আৰে মেডাম, তোমালোকৰ ভিনদেউবোৰ কেনেকুৱা প্ৰজাতিৰহে ! মানে মানুহৰ গাত থকা কিবা লক্ষণ আছে নে নাই? হেৰৌ বায়েৰজনী লগত থকাৰ পাছতো তহঁতকেইজনী ইমান আপোন খুলশালী নে যে দোভাগ ৰাতিও ফেনাই থাকে ৷ অহ্
পাছে পৰেহে গম পালোঁ ভিনিহিয়েকৰ আঁচল ৰহস্যটো ৷ অউ, ভিনিহি ভিনিহি চেলাই আমাৰজনীয়ে পুণে পাইগৈ ৰাতি ৰাতি ৷ ওৰহি গছৰ ওৰ উভলাৰ পিছত যেনিবা সৈ কাঢ়িলে ৷ কিন্তু মইতো তোমালোকৰ দৰে ধোৱা তুলসীৰ পাত নহয় ৷ দস্তুৰমত টকা-পইচা কম থাকিলেও নিজৰ আত্মসন্মান বুলি বস্তু এটা আছে ৷ কলাখাৰৰ লগত হ'ল বুলি সেইবিধ সম্পত্তি পুৰি খাব নোৱাৰোঁ ৷ এনেকুৱা বহু কথা ভাবিয়েই আজিৰ সিদ্ধান্তটোত উপনীত হৈছোহি ৷ আজিৰ পৰা আমি কোনো কাৰো একো নহয় ৷ 'তই যাবি তোৰ ৰাস্তাত,মই অাহিম মোৰ ৰাস্তাত' টাইপৰ ডিল ৷
ঠিক ডিল বুলি ক'লে ভুল কোৱা হ'ব ৷ সিদ্ধান্ত ৷ উপায় নাই ৷ সৱ প্ৰেকটিকেল ৷ তয়ো, ছ' ময়ো ৷ যদিও সময় অকণ লাগিব তথাপিও উপায়হীন ৷
…চিগাৰেটোৱে ইতিমধ্যে কেতিয়াবাই ইহলীলা সম্বৰণ কৰিছিল ৷ বটলৰ পৰা পানী অকণেৰে ডিঙিটো তিয়াই ল'লোঁ ৷ আকৌ আইনাখনৰ ওচৰত ৰৈ কথাবোৰ ভালদৰে যুকিয়াইছোঁ ৷ শুদ্ধ কি ভুল কি নাজানোঁ, কিন্তু ক'ম ক'ম বুলি ৰৈ থকা কথাবোৰ আজিয়েই ক'ব লাগিব ৷
ঘড়ীটোৱে ৫ বজাৰ সংকেত দিছে…
