তোমাক লগ পোৱাৰ সময় মোৰ আছিল,
তোমাক হেৰোৱাৰ সময় খিনিও মোৰ আছিল,
সিদিনা দুপৰীয়াটোৱে তোমাক মোৰ কৰিছিল,
মোৰ জীৱনৰ বেলিটো যেন পূবতেই উদয় হৈ পূবতেই মাৰ গৈছিল,
আকৌ সেই নিশাটো যে
যি তোমাক মোৰ পৰা কাঢ়ি নিছিল,
সিও মোৰ আপোন হৈছিল,
গভীৰ হোৱা আমাৰ সপোনবোৰৰ সাক্ষীও এই সময়বোৰ আছিল,
আজি নাই সেই সময়
কাৰণ তুমিও মোৰ লগত নাই।
~অন্তৰা শইকীয়া ~
ৰক্তিম,চৌবিশ বছৰীয়া এজন গান গাই ভালপোৱা ল'ৰা ৷ সাতবছৰ পূৰ্বে মেট্ৰিকত এটা ভাল ৰিজাল্ট লৈ এখন ব্যক্তিগত জুনিয়ৰ কলেজত নাম লগাইছিল ৷ তাতো দক্ষতাৰে উত্তীৰ্ণ হৈ ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজত চিট দখল কৰি জীৱনটো সজোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল ৷ ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজতে তাৰ জীৱনত প্ৰেমৰ বসন্তৰ আগমন ঘটিছিল ৷ নিজতকৈও বেছি ভালপোৱা সপোনকুঁৱৰীজনীৰ হৃদয়ত মনটো এৰি দিছিলগৈ ৷ তেনেকৈয়ে এদিন সি বি ই,এম্ টেক শেষ কৰি এতিয়া এটা নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰিব লৈছে ৷ পিতৃ মাতৃৰ একমাত্ৰ সন্তান হিচাপে তাৰ কৰণীয়খিনিত ক'তো ক্ৰুটি কৰা নাই আজিলৈকে ৷ এজন ভাল মানুহ হোৱাৰ প্ৰতিটো গুনেই তাৰ গাত বিৰাজমান ৷ সন্ধিয়াৰ আন্ধাৰ পোহৰৰ সময়খিনি ৰক্তিমে বৰ ভাল পায় ৷ সকলোবোৰ পোৱাৰ পাছতো কিবা এটা যেন বিচাৰি সি প্ৰতি সন্ধিয়া ফুটপাথত খোজ পেলায় ৷ বৰষুণত তিতি ভালপোৱা ল'ৰাটোৱে আকৌ এবাৰ প্ৰেমত পৰিব খোজে কেতিয়াবা ৷ কোনোদিন বৰষুণত ছাতি ব্যৱহাৰ কৰি নোপোৱা ৰক্তিম কিন্তু প্ৰেকটিকেল নহয় ৷ কেতিয়াবা গিটাৰৰ ষ্ট্ৰিঙত হাতখন থৈ নিশাবোৰ মায়াবী কৰি লয় মাজে সময়ে ৷ প্ৰায়ে নিশা দেৰিকৈ শুই পুৱা দেৰিকৈ উঠাৰ স্বভাৱ আছিল কিছুদিন আগলৈ ৷ কিন্তু সময়ে কেতিয়া কোনফালে টাৰ্ণ লয় কোনে জানে! কালিলৈকে বিচনা পাৰিব নজনা ল'ৰাটো সলনি হ'ল কিছু ৷
'দেশৰ ৰাজনীতিত হোৱা পৰিবৰ্তনৰ দৰে মানুহকো পৰিবৰ্তন লাগে ৷ আমি মানুহবোৰে মাথোঁ পৰিবৰ্তনলৈ ভয় কৰোঁ বাবেহে পটকৈ পৰিবৰ্তন নিবিচাৰোঁ -' এই মতাদৰ্শ লৈ জীয়াবলৈ লৈছে আজিকালি সি ৷ এৰা সেয়াও এক পৰিবৰ্তন নহয় জানো! পৰিবৰ্তনবোৰ ভাল দেখিলে ভাল লাগে ৷ কিন্তু যেতিয়া পৰিবৰ্তনবোৰত বেলেগ এটা পৰিবৰ্তনৰ গোন্ধ পোৱা যায় প্ৰিয়জনৰ মনতো কিছু পৰিমাণে দুখ বিয়পে ৷
ৰক্তিম সম্ভৱত প্ৰয়োজনীয় সুখতে জীয়াই আছিল ৷ কিছুদিন অাগৰেপৰা সি যেন সলনি হৈছে ৷ কথাটো বাকীকেইজনেও গম পাইছে ৷ কিন্তু একো নোকোৱাকৈ ৰৈ গৈছে ৷ হয়তো সকলোবোৰ সময়ৰ ওপৰত এৰি দিবলৈ চেষ্টা কৰিছে ৷ কিন্তু কণা বিধাতাই জানো সকলোকে সমানে চাব পাৰে?
দিনটোৰ ব্যস্ততাবোৰ ফালি ৰক্তিম যেতিয়া ঘৰটোলৈ উভতি আহে মুখত ক্লান্তিৰ চাপ বিৰাজমান ৷ প্ৰথম দুদিনমান কোনেও লক্ষ্য কৰা নাছিল কথাটো ৷ কিমানদিননো লুকুৱাই ৰাখিব উমি উমি জ্বলা জুইকুৰা ৷ খঙৰ ভমকত উমি উমি জ্বলা জুইকুৰাই কেতিয়াবা যে এনে ভয়ংকৰ ৰূপ ল'ব কোনেও কল্পনাই কৰা নাছিল ৷ হঠাৎ জীৱনলৈ পৰিবৰ্তন আহিল ৷ মুক্ত আকাশখন সি ক্ৰমান্বয়ে বেয়া পোৱা হ'ল ৷ বৰষুণজাকো তাৰ ভাল নলগা হ'ল ৷ কিন্তু এই আচৰণৰ কাৰণ কি?
এৰা, যিবোৰ আপোনাৰ ওচৰত সদায় পোৱা যায় তাৰ মূল্য আপুনি জানো বুজি পাব? তাৰো একেই অৱস্থা ৷ নোৱাৰিলে সি ৷ ভালপোৱা যেতিয়া অন্ধ হয় কি হয় তেতিয়া জানেনে? সিও অন্ধ হৈ পৰিল ৷ প্ৰেমসাগৰৰ পাৰাপাৰহীন সাগৰত সাঁতুৰি কেতিয়াও নাভাগৰা ৰক্তিমৰ কি হ'ব???
(উত্তৰলৈ অপেক্ষা কৰক ৷ অহা খণ্ডলৈ)
ষ্টেচনটো বিচাৰি পোৱাত তাৰ কিছু অসুবিধা নোহোৱা নহয় ৷ আচলতে সি তেনেকুৱাই ৷ কিবা এটা বেলেগ বিচাৰি ফুৰাটো তাৰ একপ্ৰকাৰ নিচা ৷ য'লৈ যায় তাতেই কিবা মনে বিচৰা বস্তু বিচাৰি থৈ আহেগৈ,যাতে পাচলৈ ঠাইটুকুৰালৈ আকৌ এবাৰ অহাৰ হেঁপাহ এটাই টানি ধৰে ৷ আজিও ব্যতিক্ৰম নহ'ল ৷ আল্ট্ৰা বাচ এখনত আহি আছিল আকাশ, পিছফালৰ চিটটোৰ পৰা কথাৰ টুকুৰাকেইটামান স্পষ্টকৈ ভাহি আহিল,'এইখিনিত এটা ষ্টেচনো আছে ৷ টাইমো হৈছে ট্ৰেইন অহাৰ ৷ '
সি ঘড়ীটোলৈ চালে ৷ এতিয়া সময় সন্ধ্যা ৭:১২ হৈছে ৷ ট্ৰেইনৰ সময় হেনো ৭:৫০ ৷ কিবা এটা ভাবি তৎক্ষণাত সি ৰৈ থকা ষ্টপেজটোত নামি পৰিল ৷ অচিনাকী যদিও আকাশৰ বাবে সকলো চিনাকী এইভাবত বাচখনৰ পৰা নামিয়েই ৰাস্তাটো পাৰ হৈ সি তললৈ নামি গ'ল ৷ এখন বজাৰ ৷ সম্ভৱ প্ৰতি সন্ধ্যা বহা দৈনিক এখন বজাৰ ৷ এজন প্ৰৌঢ় মানুহে ষ্টেচনলৈ যোৱা ৰাস্তাটোলৈ আঙুলিয়াই দিলে ৷ সি মানুহজনক ধন্যবাদ এটা দি বাট পোনালে ৷ কিছুদূৰ পাৰ হোৱাৰ পাছত দেখিলে এখন অলপ ডাঙৰ যেন পথাৰ ৷ জোনৰ পোহৰে যেন শাওনৰ পথাৰখনত নিশাটো ৰহস্যময় কৰি তুলিছে ৷ চাৰিওফালে জিলিৰ মাত,জোনাকী পৰুৱাবোৰৰ লগতে মহানগৰীত কেতিয়াও প্ৰৱেশ কৰিবলৈ নোপোৱা শীতল এছাতি গা-মন জুৰ কৰা বতাহ ৷ সি কিছুসময়ৰ বাবে পৰিৱেশটো তধা লাগি চাই ৰ'ল ৷ পিঠিত ওলমাই ৰখা কেমেৰাৰ লেঞ্চত স্নেপটো কেপচাৰ কৰাৰ কথা ভাবিও সি ৰৈ গ'ল ৷ তাৰ মন নগ'ল ৷ পৰিৱেশটোৰ সৈতে তাৰ চিনাকী আজিয়েই প্ৰথম নহয় ৷ তেনে এটা পৰিৱেশৰ মাজতে সি হাইস্কুলীয়া জীৱন পাৰ কৰি আহিছিল ৷ কিন্তু সেই সময়খিনিত সি বুজিব পৰা নাছিল একো ৷ যিটোৰ বাবে এতিয়া সি সেই সময়খিনি বৰকৈ মিচ কৰে ৷ বহুদিনৰ অন্তত সি পৰিৱেশটো ঘুৰাই পাই আৰু সময়খিনি নিজৰ মতে উপভোগ কৰিবলৈ পাই ফটো তুলি কাৰো স'তে শ্বেয়াৰ কৰিব নুখুজি পুনৰ বাঙ্ময়তাত ডুব গ'ল ৷ কিমান মিনিট সি এইদৰে আছিল গমেই নাপালে ৷ হঠাৎ ক'ৰবাৰ পৰা উফৰি অহা ট্ৰেইনৰ উকিয়ে তাক বাস্তৱলৈ উভটাই আনিলে ৷ এতিয়াহে তাৰ টেনচন হ'ল ৷ কি হ'ব এতিয়া ট্ৰেইন আহিলেই চাগে! এতিয়ালৈ ষ্টেচনৰ মুখেই দেখা নাই ৷ যদি ট্ৰেইনখন সি ধৰিব নোৱাৰে তেন্তে গোটেই নিশাটো সি কিদৰে কটাব? এইবোৰ চিন্তা মনলৈ অহাত ততাতৈয়াকৈ সমুখৰ অচিনাকী পথটোৰে ট্ৰেইনৰ উকিটোক অনুসৰণ কৰি দৌৰিবলৈ ধৰিলে ৷
"ঝক্ ঝক্ ঝক্ ঝক্....." শব্দ কৰি ট্ৰেইনখনৰ শব্দবোৰ যেন কমি গ'ল ৷ ইতিমধ্যে সি আহি অাহি ষ্টেচনটো পাইছিলেহি ৷ কিন্তু ষ্টেচনটোত কেৱল সংকেত হিচাপে জ্বলি থকা ৰঙা লাইট কেইটাৰ বাহিৰে বেলেগ কোনো লাইট জ্বলি থকা দৃষ্টিগোচৰ নহ'ল তাৰ ৷ চাৰিওফালে কিবা ঘিটমিটিয়া এন্ধাৰ ৷ অৱশেষত সি টিকট ঘৰটোৰ ফালে অগ্ৰসৰ হ'ল যদিও মনত এটা ভয়ে বাহ ল'বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল ৷ কাৰণ অচিনাকী গাঁওখনৰ এফালে থকা ষ্টেচনটোত নিশাটো সমুখত লৈ কোনটো স'তে কটাব বাৰু সময়বোৰ?
চিন্তাবোৰৰ ভৰত সি কোঙা হৈ যোৱা যেন অনুভৱ কৰিলে ৷ তথাপিও সি পকেটৰ পৰা পাৰ্চটো উলিয়াই ল'লে,উদ্দেশ্য টিকট কটা ৷ চকুৰ পলকতে যেন কিবা এটা সলনি হ'ল ৷
এয়া কি?? ক্ষন্তেক আগতে এন্ধাৰ হৈ থকা ষ্টেচনটোত পোহৰৰ আগমন ৷ তাৰ মনটো কিছু পৰিমাণে ফৰকাল লাগিল যদিও ট্ৰেইনখন গুছি যোৱাৰ আশংকাই আকাশৰ মুখমণ্ডলত এটা টেনচনৰ চাপে আৱৰি ৰাখিলে ৷
আকৌ শুনিলে সেই একেই শব্দ ৷ জিলিৰ মাতবোৰক হেঁচুকি মোহাৰি 'ঝক ঝক ঝক ঝক....'কৈ অহা শব্দই তাৰ মনত এটা বিশ্বাসৰ ৰেঙনি আনিলে ৷ ষ্টেচনটোৰ অৱস্থা বৰ এটা সুবিধাজনক নহয় যদিও ঠিক-ঠাক ৷ টিকট ঘৰটোৰ ভিতৰত এজন ইউনিফৰ্ম পিন্ধা আদহীয়া মানুহ ৷ পলম নকৰি একে উশাহতে সুধিলে-"ট্ৰেইনখন গ'ল নেকি?"
সম্ভৱ মানুহজনে ভালদৰে নুশুনিলে আকাশৰ কথা ৷
"ক'ত যাব? ট্ৰেইন লেট অাছে ৷ ৰ'ব লাগিব অলপ সময় ৷"-মানুহজনে ক'লে ৷ সি যেন বিশ্বাসেই নকৰিলে কথাটো ৷ মুখৰ পৰা টেনচনৰ ভাবটো তেতিয়াহে আঁতৰিল ৷ আকাশে টিকটটো লৈ ভালদৰে পৰীক্ষা কৰাৰ পাচতহে নিশ্চিত হ'ল যে সি যাব লগা ট্ৰেইনখন এতিয়াও আহি পোৱা নাই ৷ এটা স্বস্তিৰ নিশ্বাস লৈ সি প্লেটফৰ্ম বুলি নামাকৰণ কৰা নিৰ্দ্দিষ্ট ঠাই টুকুৰালৈ গতি ল'লে ৷
(আগলৈ)
"এই পাঞ্জাবাৰী পাঞ্জাবাৰী...." চিঞৰটো শুনাৰ লগে লগেই
নাৰেংগীৰ চিটিবাছখনৰ পৰা দৌৰাদৌৰিকৈ নামি আহি চিটটো দখল কৰি বহি দিলে আকাশে ৷ চকু দুটা মুদি দীঘলকৈ উশাহটো টানি ল'লে ৷ যেন দিনটোৰ ভাগৰবোৰ নোহোৱা হৈ গ'ল ৷ আজিকালি সন্ধিয়াটো তাৰ তেনেকৈয়ে পাৰ হয় ৷ প্ৰতিটো পুৱাই চাৰিওফালৰ ব্যস্ততাবোৰ গালে মুখে সানি লৈ চাৰি বজাতেই সি ঢপলিয়াই তাৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ অভিমুখে ৷
সেয়া আকাশ.. মুখত সদায় এমোকোৰা হাঁহি ৷ হেজাৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো হাঁহিটোৰেই জীয়াই থাকিবলৈ পণ লোৱা আকাশৰ লাইফ ষ্টাইল আনতকৈ কিছু বেলেগ ৷ কিবা এটা সপোন লৈ মায়ানগৰীলৈ অহা আকাশৰ প্ৰায় চাৰিবছৰেই হ'ল ৷ যোৱা চাৰিটাবছৰত সি বহুতো মানুহ লগ পাইছে ৷ সাহিত্য-সাংস্কৃতিক জগতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহুতো ব্যৱসায়ী-চাকৰিয়ালক সি লগ পাইছে ৷ মনৰ ভাৱ শ্বেয়াৰ কৰিছে ৷ মহানগৰীৰ এখন আগশাৰীৰ কলেজৰ পৰা সন্মানসহ বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱা আকাশৰ মন কিন্তু সাহিত্যতহে ৷ কেৱল সাহিত্য বুলিয়েই নহয়,সাংস্কৃতিক জগতখনো বহুত ভাল পায় ৷ কিন্তু দাতাই দিলেও যেন বিধাতাই নিদিয়ে ৷ সৰুৰে পৰা গল্প,উপন্যাস পঢ়ি ভালপোৱা আকাশৰ ডাঙৰ হ'লে যোৰহাটৰ জে বি কলেজত আৰ্টচ পঢ়াৰ ইচ্ছা আছিল ৷ কিন্তু সময় আৰু বাস্তৱে তাক সেয়া হোৱাটো নিবিচাৰিলে ৷ যাৰ বাবে সি বিজ্ঞানতে নামভৰ্তি কৰি জীৱনৰ ফাৰ্ষ্ট টাৰ্ন সলনি কৰিব লগা হৈছিল ৷ সিমান ভাল এটা ৰিজাল্ট কৰিব নোৱাৰিলেও ফাৰ্ষ্ট ডিভিজন পাই সি তাৰ একান্তই ব্যক্তিগত সপোন এটাৰ পিচে পিচে গুৱাহাটী মহানগৰলৈ ঢাপলি মেলিছিল ৷ সেয়া আছিল চাৰিবছৰ আগৰ কথা ৷ ক্লাচ এইটত থাকোতে ব্যাখ্যা লিখিবলৈ টান পোৱা আকাশে এদিন শব্দৰ প্ৰেমত পৰিছিল ক'বনোৱাৰাকৈ ৷ প্ৰায়ে নিশা শব্দবোৰে যেন সপোন হৈ আহে ৷ কেমিষ্ট্ৰী, মেথচৰ বহীৰ মাজত বা প্ৰেকটিকেল নোটবুকৰ মাজত বন্ধুবোৰে উদ্ধাৰ কৰা শব্দবোৰ কবিতা হিচাপে চিহ্নিত হৈছিল ৷ সেয়াই আৰম্ভনি ৷ তাৰ কবিতাবোৰো মানুহে পঢ়িবলৈ লৈছিল আৰু ভাল হোৱা বুলি ক'লে মনত বৰ ফুৰ্তি পাইছিল সি ৷ তাৰবাবেই সেয়াই যথেষ্ট আছিল ৷ লাহে লাহে সৰু-সুৰা আলোচনীত কেতিয়াবা কিবা-কিবি কবিতা প্ৰকাশো হ'বলৈ লৈছিল ৷ দিনবোৰ বৰ আনন্দৰ আৰু সুখৰ আছিল তাৰবাবে ৷
হঠাৎ যেন এজাক বতাহ বলিল ৷ সুখৰ দিনবোৰো ক'ৰবাত যেন হেৰাই যোৱাৰ উপক্ৰম হ'ল ৷ জীৱনৰ বতাহত আকাশ কোনোমতেহে নপৰাকৈ ৰ'ল ৷ বতাহজাকে যেন বহু কিবাকিবিয়েই কৈ থৈ গ'ল আকাশক ৷ সলনি হ'ল সময়,লগতে সলনি হ'ল আকাশৰ লাইফ ষ্টাইলো ৷ আগতে পুৱা দেৰীকৈ সাৰ পোৱা অাকাশে এতিয়া বিচনাত বাগৰে মাত্ৰ চাৰি ঘণ্টা ৷ এটা সময়ত ঘৰত চচপেনত বনোৱা ভাত খাই বেয়া পোৱা আকাশ এতিয়া কোনোবাদিন অফিচত লাঞ্চ কৰিবলৈও সময় নোপোৱা হয় ৷
আজিও একে দশা ৷ দিনটো কামৰ হেচাঁত পাহৰি থাকিল লাঞ্চ কৰিবলৈ ৷ চাৰে পাঁচ বজাতহে তাৰ পেটে কলমলাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে ৷ বুকুখন জ্বলা পোৰা কৰা যেন পাই পানী অকন গিলি থৈ পুনৰ মগ্ন হ'ল কামত ৷
এতি়য়া সি ব্যস্ততাবোৰ গালে মুখে সানি পুৰনি বতাহজাক পাহৰিবলৈ চেষ্টা কৰে ৷ আজিকালি নিশাবোৰ সি দিনৰ দৰেই ব্যৱহাৰ কৰে ৷ নিশা দুই বজাতো সি শব্দৰ প্ৰেমত পৰিব খোজে,কিন্তু শব্দবোৰ যেন তাৰ কাষলৈ আহিবই নোখোজে ৷ দুৰতে বিদূৰ হ'ব খোজে তাক দেখি ৷ জালুকবাৰীখনো যেন কিবা সেৰেঙা হৈ থাকে সি আহিলে ৷ সি প্ৰাচীৰ হ'ব নোখোজে কাৰো ৷ সেয়ে জালুকবাৰীত সি নৰয় অথবা ৬ নম্বৰ চিটিবাচত সি নুঠে ৷
(আগলৈ)
এখন বাংলা চিনেমা ৷ "বুঝেনা সেই বুঝেনা" ৷ সুন্দৰ কেইটিমান সৰু প্ৰেম কাহিনীক লৈ এখন টলীউডৰ চিনেমাৰ আধাৰত এটা বাছ এক্সিডেণ্টক লৈ নিৰ্মাণ কৰা চিনেমাখন মোৰ খুবেই প্ৰিয় ৷ 'না ৰে না', 'চাজনা লাগেনা' আৰু 'বুঝেনা সেই বুঝেনা' শীৰ্ষক গানকেইটা খুবেই ভাললগা ৷
চিনেমাখন মোৰ ভাল লগাৰ কেইটিমান কাৰণ কওঁ,
প্ৰথম, মই চোৱা প্ৰথম বাংলা চিনেমা ৷
দ্বিতীয়, বাংলা ভাষাৰ মোহত পেলোৱা চিনেমা ৷
তৃতীয়, কাহিনী-সংলাপ-চিত্ৰনাট্য খুবেই ভাল ৷
চতুৰ্থ, সমসাময়িক ভাবে মনোজৰ লগত মোৰ বন্ধুত্ব গভীৰ হোৱা হেতুকে চিনেমাখন চাই ভাষাটো বুজিবলৈ যথেষ্ট সুবিধা হৈছিল ৷
পঞ্চম, চিনেমাখনৰ কাহিনীত থকা ছাচপেঞ্চবোৰ সুন্দৰভাৱে শেষ হোৱালৈ থাকে ৷
ষষ্ঠ, বাংলা প্ৰেম কাহিনীবোৰ প্ৰায়ে সুন্দৰ বুলি মনে কয় ৷ (এতিয়ালৈ চোৱা)
সপ্তম, চিনেমাৰ লগতে কলকাতাৰ প্ৰেমতো পৰি গৈছোঁ ৷ কিন্তু যাবহে পৰা নাই ৷
মোৰ কেইটিমান ব্যক্তিগত অনুভৱ সেয়া কেৱল এখন বাংলা চিনেমাৰ ওপৰত ৷ বৰ বেছি চিনেমা নাচাও দিয়কচোন অনুভৱ লিখিব পৰাকৈ ৷ কিন্তু কিছুমান চিনেমা বা গানে মনটোত সাঁজ বহুৱাই যায় ৷ এই ধৰক, মান্না দেৰ 'কফি হাউচেৰ সেই আড্ডাটা' গানটো ৷ হোষ্টেলৰ পৰীক্ষিতদায়ে এদিন শুনোৱাৰ পাচতেই গানটো বৰ ভাল লগা হ'ল ৷ কফি হাউচ থাকি গ'ল 'সাতটা পিয়লা খালী ৰ'ল' আমাৰ কিন্তু আড্ডা দিবলৈ গুৱাহাটী ক্লাবৰ 'কেকচ্ এণ্ড বেকচ্' হেৰাই গ'ল ৷
এৰা,বাংলা গান চিনেমাৰ কথা ওলাইছে যেতিয়া চাকৰিৰ কথা ভাবিলেই অঞ্জন দত্তৰ 'বেলা বোস'লৈ মনত পৰে৷
"চাকৰিটা অামি পেই গেছে বেলা সত্যি/অাৰ মাত্ৰ কয়েসটা মাস পৰ/ ষ্টাৰ্টিঙে অৰা ১১০০ দেবে,তিন মাস পৰে কনৰ্ফাম/ চুপ কৰ কেন বেলা কিছ্যু বলস না ৷৷ "
এৰা অ, মানুহৰ প্ৰশ্নবোৰলৈ আজিকালি
খুউব ভয় হয় ৷ এই যে মই দুটা লাইন লিখিলোঁ,অাপুনি লাইক কৰিলে ৷ কিন্তু কমেণ্টবক্স
ব্যৱহাৰ নকৰি মেচেজ কৰে ৷ জানেনে,মনত বৈদ্য টেনচন ৷
কিনো ক'ম! ভাব হয়
কেতিয়াবা আপুনি মোৰ প্ৰেয়সীয়ে আছিল নেকি? প্ৰেয়সী নোহোৱাকৈ ইমানবোৰ প্ৰশ্ন আপুনি কিয় কৰিলে? কোন আপুনি?
মোক ভালদৰে নজনাকৈ কিদৰে ক'ব
বিচাৰে যে নায়ক মই বুলিয়ে! কাৰণ
অাপুনিটো ভালদৰেই জানে আমিবোৰ নষ্ট প্ৰেমিক মাথোঁ ৷ নষ্ট প্ৰেমিকবোৰে
নিশাটো শান্তিৰে উদযাপন কৰিব খোজে৷
এন্ধাৰত গান গাব খোজে ৷ জোনাকত সপোন চাব বিচাৰে ৷ বন্ধ কোঠাত অট্টহাস্য কৰিব খোজে ৷ মনৰ বেজাৰত ৫১২ ৰেমৰ চেলফ'নটো কেতিয়াবা দলিয়াবও খোজে ৷ অথবা পুৰণি
প্ৰেমৰ আধালিখা কবিতাবোৰ আওৰাব
খোজে ৷ আপুনিয়েই ভাবকচোন প্ৰণৱদাৰ
ভাষাৰে"দুখ নথাকিলে ক'ত আহি
জিৰাবহি সুখৰ চৰাই"জাক ৷ এৰা, নষ্ট
মাতাল প্ৰেমিকবোৰে দুখত ডুবিব খোজে
অলপ ৷ পুৰণি কামোৰ কামোৰ লগা
বিষণ্ণতাৰ ভাববোৰ বুকুৰ এচুকত লৈ সৰাপাত বুটলিব খোজে এআকাশ ঠিকনা বিচাৰি ৷
ইমানবোৰ আশা লৈ জীয়াই থকা মাতাল নষ্ট প্ৰেমিকবোৰক কিদৰে ক'ব খোজে অাপুনি যে কাহিনীৰ নায়ক কেৱল 'মই' বুলি ৷
মা কচম, মেচেজটো অহাৰ লগে লগেই ফেচবুকত আপোনাৰ প্ৰ'ফাইল পিক্স চাম৷ এলি ১৮ ৰেড কালাৰৰ লিপষ্টিকেৰে বুলোৱা অাপোনাৰ
ওঠযুৰি দেখি কিছুসময় মিছা সপোনজাকৰ স'তে উৰি যাম আপোনাৰ কাষলৈ ৷ ঠিক সেই সময়তে আপুনি ব্যস্ত থাকিব অইন কোনোবা ফেচবুক ফ্ৰেণ্ডৰ স'তে অন্য এক দুনিয়াৰ কোনোবা ৰঙীন মায়াবী 'চাট'ৰূমত ৷ ৰেড ইয়েল' নেইল পলিচেৰে পলিচ কৰা দীঘল লাহি আঙুলিকেইটা ব্যস্ত থাকিব
'কিপেড'ত ৷ মই কিন্তু একো ডিষ্টাৰ্ব
নকৰাকৈ ঘুৰি আহি আপোনাক ৰিপ্লাই
কৰিম ৷ আপুনি মেচেজটো চিন কৰি থ'ব ৷ মই বাৰে বাৰে আপোনাৰ গৰুগাড়ীত উঠি অহা ৰিপ্লাইটোলৈ বাট চাম ৷ অৱশেষত আপোনাৰ স্মাইলী দুটামান পাম ৷ লগে লগে টাইপ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিম আপোনালোকলৈ বুলি সাঁচি ৰখা মোৰ প্ৰিয় এটা চিনাকী উত্তৰ: "আমিবোৰ
নষ্ট যোৱা মাতাল প্ৰেমিক মাথোঁ ৷"
"মোক তুমি পাহৰি যোৱা প্লীজ, মই নোৱাৰোঁ আৰু ৷ তুমি মোক বেয়া নাপাবা ৷ মোৰ মাৰ হাৰ্টৰ প্ৰবলেম,দেউতাৰ হাই বিপি ৷ মই কোনফালে চাম কোৱা ৷ এইটো লাইফত মই তোমাৰ হ'ব নোৱাৰিলোঁ ৷ এম ছ'ৰি ... "
কিছুসময় নিৰৱতা ৷ সতী ৰাধিকা উদ্যানত গধুলিটো সংগোপনে যেন নামি আহিছিল ৷ প্ৰেমৰ বিষবাষ্প কঢ়িয়াই ইমানদিনে যেন মই পূৰঠ হৈ পৰিছিলোঁ ৷ নিজৰ মনটোক বুজাই লৈ মই উত্তৰ দিবলৈ ট্ৰাই কৰিলোঁ-"কষ্ট হ'লেও মই নিজক ৰাখিব পাৰিম অকলশৰে ৷ তুমি দুখ পালে মোৰ ভাল নালাগিব ৷ তুমি সুখী হোৱাটোৱেই মই বিচাৰোঁ৷"
চকুপানীবোৰ বুকুৰ কোনো এচুকত হেচুকি ৰাখি মই আঁতৰি আহিলোঁ৷ তাৰ বাহিৰে মই একো কৰিব নোৱাৰোঁ ৷ কাৰণ মই ভালদৰে বুজি উঠিছিলোঁ মনমিতা আৰু মোৰ হৈ থকা নাছিল ৷ তাইৰ প্ৰতিটো কথাতে মিছাৰ গোন্ধ এটা ভাহি আহিছিল বহু আগতেই ৷ যেতিয়া নিশাবোৰ তাইৰ কাৰনে ৰঙীন হৈ পৰিছিল, কোনোবা বেলেগ সপোন কোঁৱৰ তাইৰ স্বপ্নময় দুচকুত অাহিছিল অথবা ৩৪৯ টকাৰ আনলিমিটেড ফ্ৰীৰে বেলেঞ্চৰ উভনদী হৈছিল ৷ কাৰোবাৰ উপৰুৱা টকাৰে বেংক বেলেঞ্চ ভৰি পৰিছিল ৷ মই ঠিকেই বুজিছিলোঁ, কিন্তু কেতিয়াও প্ৰকাশ কৰা নাছিলোঁ ৷ এনেকৈয়ে দিনবোৰ বাগৰি নিশা হৈছিল ৷ মোৰ বাবে যদিও নিশাবোৰ এটা এটা দীঘল হুমুনিয়াহ হৈ বাগৰ সলাইছিল, তথাপিও মই আশা এৰি দিয়া নাছিলোঁ ৷ নিজৰ ভালপোৱাৰ ওপৰত থকা বিশ্বাসে সেই আশাবোৰৰ ৰেঙনি দেখুৱাই প্ৰত্যেকদিনাই যেন নতুন পুৱা এটালৈ সলনি কৰিছিল ৷ কিন্তু, সকলোবোৰ জানো বিচৰামতে ভগৱানে দিয়ে? ঠিক মোৰো একে দশা ৷ অৱশেষত সেই বিশেষ দিনটো আহিল ৷ সিদিনা তাই সমাজে জনাকৈ আনৰ হৈ পৰিছিল ৷ আৰু মই?
নিস্তব্ধতা,কেৱল নিস্তব্ধতা, ফুটপাথৰ কোলাহলৰ মাজত মই বিচাৰিছিলোঁ নিস্তব্ধতা ৷ মোৰ ভাড়াঘৰৰ ভিতৰত বিছাৰিছিলোঁ মৌনতাৰ মাজত কোলাহল ৷ যেন হেজাৰটা জেনেৰেটৰৰ ঘৰ্ ঘৰ্ শব্দই মোক তাল-অাফাল কৰি পেলাই ৷ এনে লাগিছিল বৰষুণবোৰ হেৰাই যাওক মোৰ চোতালৰ পৰা ৷ নিশাবোৰ মাতাল হওঁক মোৰ বাবে, জোনাকী পৰুৱাবোৰ যাতে দুনাই নাহে মোৰ প্ৰিয় নদীৰ পাৰলৈ ৷ কেতিয়াবা এনে লাগিছিল নদীৰ বুকুতেই হেৰাই যোৱা কবিতাবোৰ বিচাৰি চলাথ কৰিম ৷ কিন্তু সকলোবোৰে মোক ভেঙুচালি কৰিব ধৰিলে ৷ অৱশেষত মই নিস্তব্ধতাক সংগী কৰি লৈ বেলেগ এটা জীৱনলৈ ঢাপলি মেলিলোঁ ৷ মই জানোঁ নাপাই হেৰুৱাতকৈ পাই হেৰুৱাৰ যন্ত্ৰনা অথবা সৰাপাত বুটলি এআকাশ ঠিকনা বিচাৰি ৰৈ থকাৰ বেদনা ৷ প্ৰেমত সৰ্বোচ্চ উজাৰি দিয়াৰ পাছত সকলো হেৰুৱাই কোঙা হৈও অৱশেষত জীৱনৰ ৰঙবোৰ ঘুৰাই পোৱাৰ মাদকতা কি মই বুজোঁ ৷ মই বুজি পাঁও সচাঁকৈ ভালপোৱাবোৰ হেৰোৱাৰ পাছত অহা ছুনামিজাকৰ কথা আৰু বুজোঁ দিক্ হেৰুৱা পখীৰ আৰ্তনাদৰ বিভীষিকাৰ বেথা ৷ সুখ-দুখ,হাঁহি-কান্দোন,মান-অভিমানৰ মাজত জীৱনে যেতিয়া পূৰ্ণতা পায় জীৱনটো ৰঙীন হ'ব ধৰে ৷ ৰঙীন পানীয়ত নোপোৱা সোৱাদ যেতিয়া মোহনীয় হয়, বুজিব বিজয় আপোনাৰেই ৷
চন ২০১১, এপ্ৰিল মাহৰ কোনো এটা দুপৰীয়া, স্থান: আমবাৰী লেম্বৰোডৰ ফুটপাথ ৷
-"ও এইটো ল, বিহু বুলি বেলেগ একো এটা দিব নোৱাৰিলোঁ ৷ বিহুৰ দিনাখন এবাৰ উলিয়াই মনত পেলাবি মোলে ৷ টেক্সট কৰিম বাৰু আকৌ৷ পাহৰি যাবি বুলি জানোঁ ৷"
তেতিয়া আকৌ আজিকালিৰ দৰে হোৱাটচ এপৰ ব্যৱহাৰ নাছিল ৷ টিপটপ পলিথিনটো লৈ হোষ্টেল পালোহি ৷ ৰূমৰ দুৱাৰ লক কৰি পলিথিনটো খুলিলোঁ ৷ দেখিলোঁ এখন গামোচা, আৰ্টফেড বা জাগৰণৰ নহ'লে প্ৰাগজ্যোতিকা এম্পৰিয়ামৰ ৷ যা হওঁক কংক্ৰীটৰ নগৰত প্ৰেম কৰিও যে বছৰৰ বিহুটোক এটলিষ্ট নেগলেক্ট কৰা নাই ৷ মনটোৱে ভাল লাগি গ'ল ৷
পাচে মিচ মনমিতা গৌতম, আজি তোমালৈ মনত এইবাবেই পৰিল যে পাৰিছা জানো মোৰ অবিহনে হৃদয়ৰ পৰা বিহু পাতিবলৈ ? ক'ৰ পৰা বিহুৱান যোগাৰ কৰিলা তোমাৰ হাব্বীক দিবলৈ!
এৰা, অৱশ্যে তুমি পাৰিবা মানুহক দেখুৱাই সুখী বুলি জীয়াই থাকিব অথবা তোমাৰ হাব্বীয়ে দিয়া পুণে-মুম্বাইৰ বিহু গিফট্ পিক্সআৰ্টত এডিট কৰি ফেচবুকত আপলোড দি তুমি সকলোকে সুখী বুলি জনাই দিব পাৰিবা ৷ এইবাবেই মোৰ তোমাক ভাল লাগিছিল মিচ মনমিতা ৷ তোমাৰ এই জেদী স্বভাৱটোক মোৰ দৰে প্ৰতিজন বেকাৰ নিলাজ প্ৰেমিকে ৰেছপ্যেক্ট কৰে ৷ কিন্তু নিজকে কিমান লুকুৱাবা মনমিতা! অজানিতে বাৰে বাৰে একেবোৰ ভুল নকৰিবা ৷ ভুলতে মোৰ চেলত মেচেজ,ফোনক'ল ছ্যেণ্ড হোৱাৰ দৰে মাজনিশা ভুলতে কোনো আনন'ন নাম্বাৰৰ পৰা কল নকৰিবা প্লীজ.. ৷ এতিয়া তুমি কাৰোবাৰ পত্নী, দুদিন পাছতেই হয়তোবা জনচন এণ্ড জনচনজৰ বেবী ক্ৰীম লগাই থকা অৱস্থাত চেলফী আপলোড দিবা ৷ নিজকে শুধৰোৱা ৷ ভুল হৈ যায় ৷ কিন্তু তোমাৰ স'তে কথা হ'বলৈ যে মোৰ সময় নাই৷ কাৰণ মোৰ বাবে সেয়া ভুল আছিল ৷
-"আব্বে কি চাই আছ, জ্বলা আকৌ"- লগটোৰ মাতত হুচ আহিল৷ এৰা, বিহুলৈ বেছিদিন নাই..
শব্দহীন মই
ভাষাহীন মই
ধুলিয়ৰি ফুটপাথত স্তব্ধ সময়
ৰেলিঙত ওলমি ৰয় সপোন
কিং চাইজৰ ধোঁৱাত উৰে জীৱন,
নষ্ট হয় বহু কিছু পুৰণি কাগজ
কাগজৰ ভাঁজত নিঃশব্দে শুই পৰে
অশান্ত মন ৷
কবিতাত জীৱন জী উঠে
আৰম্ভ হয় সচাঁ-মিছাৰ যুঁজ
মিছা জয়ী হয়,সচাঁ লুকাই পৰে
ক্ষোভ নাথাকে
ক্ৰমান্বয়ে জীৱনে পূৰ্ণতা পায় ৷
প্ৰেমত স্বাৰ্থ থাকে
প্ৰেমত প্ৰয়োজন থাকে
প্ৰেমে ভোগ বিচাৰে
উপভোগ কৰে কদৰ্যতা,
নিকৃষ্ট মানসিকতা
ডাষ্টবিনৰ কোনো এচুকত পৰি ৰয় এটি শব্দ 'মা'৷
পুনৰ আৰম্ভ হয় হোৱাটচ্ এপ
মেচেঞ্জাৰ,হাইক অথবা লাইন
জীৱন ৰঙীন পানীয়ত ডুব যায়
ৰঙা-নীলা লাইটৰ পোহৰত
হালধীয়া হয়, মাইক্ৰ'-মিনি স্কাৰ্টে
সহাৰি পায়
মই হেৰাও মোৰ অজানিতে
জীৱনৰ চাকনৈয়াত
ঢৌবোৰে খুন্দিয়াই থকা-সৰকা কৰে মোক
পাহৰি যাঁও প্ৰেম কি!
বুকুত বিষ উঠে নষ্ট হোৱাৰ জ্বালাত
ধ্বংস উদ্গীৰনৰ আৰম্ভনি হয় ক্ৰমাত..
গীটাৰৰ সুৰো বেসুৰী হয়
উমি উমি জ্বলে জীৱন চাকি
দূৰৈত ৰিনিকি ৰিনিকি বাজি ৰয় জিলিৰ মাত..
