ভাললগাবোৰ বাঢ়ি বাঢ়ি ভালপোৱা হয়, ঠিক বৰষুণবোৰ বাঢ়ি বাঢ়ি বানপানী হোৱাৰ দৰে ৷ প্ৰায়ে ফুটপাথেৰে খোজকাঢ়ি থাকিলে বহু কিছু ভাললগাই আমনি কৰেহি ৷ এই ধৰক, অামবাৰী পালোঁ লেম্বৰোডলৈ দীঘলকৈ চাই পঠিয়াও ৷ হৈ গ'ল ভাললগা ৷ লতাশিল ষ্টপেজত ৬ নং চিটি বাছৰ পৰা জপিয়াই ঢাপলি মেলোঁ নদীখনৰ ওচৰলৈ, হৈ গ'ল ভাললগা ৷ চাল্লা, ধুৰ... কি বেইমান মন আমাৰ ৷ ভাললগাবোৰে কেতিয়া ক'ত লগ দিয়ে ধৰিবই নোৱাৰিহে ৷ নিশাৰ মহানগৰীৰ কোনো এটা এন্ধাৰ বাচ ষ্টপেজত ঠেটুৱৈ ধৰা জাৰত ৰৈ শেষৰটো গ'ল্ডফ্লেকত অগ্নিসংযোগ কৰাটোৱো অন্য এক ভাললগা ৷
কেতিয়াবা কাৰোবাক দেখিয়েই ভাল লাগি যায় ৷ কেতিয়াবা আকৌ কাৰোবাক নেদেখাকৈও ভাল লাগে ৷ কি যে আচৰিত নহয়নে??? কিন্তু কি কৰিব ! অনুভূতিবোৰ যে এনেকুৱাই ৷
(কিছুমান অনুভৱ ক'ব নোৱাৰাকৈয়ে ভাললগা হয় ৷ কেতিয়াবা কোনোবা তেনেকৈয়ে অন্তৰত ৰৈ যায় ৷ বহু পুৰণি মানুহক কেতিয়াবা খুউৱ মি কৰোঁ ৷ ঠিক আমবাৰী লেম্বৰোডটোৰ দৰেই......)
No comments:
Post a Comment