১)
-"তোমাৰ ঘৰ ক'তনো?" বৰ হেপাঁহেৰে বহুতে প্ৰায়ে এইটো প্ৰশ্ন কৰে ৷ তেওঁলোকৰ হেপাঁহখিনিৰ আঁৰৰ কথকতাখিনি মই জানো ৷ তাৰ পিছতো কথাবোৰ তেওঁৰ সৈতে কথাখিনি দীঘলীয়া কৰিবলৈ মই উত্তৰ দিওঁ অসমতে বুলি ৷ কেতিয়াবা কিছুসংখ্যকে ব'ৰ খায় ৷ একো নোসোধে ৷ কিন্তু তাৰপিছতো যিসকলে আকৌ কথা পাতিবলৈ মন কৰে মই সকলো কওঁ ৷ আমি মানুহৰ মাজত থাকি ভালপোৱা মানুহ ৷ প্ৰতিজনৰে মনটো এবাৰ পঢ়ি চাব খোজো ৷ আমি চিধা মানুহ ৷ চিধাচিধিকৈ সকলো কথাই কৈ পেলাওঁ ৷ মনত কাৰো প্ৰতি বেয়া ভাৱ নাই ৷ জীৱনটোনো কি? আজি আছোঁ, কাইলৈ নাই ! সেয়ে জীৱন সম্পৰ্কে ডাঙৰ ধাৰণা এটা লৈও নুফুৰোঁ ৷ প্ৰতিটো পল 'উদযাপন' কৰি কটাই দিব খোজা মানুহ আমি ৷
আচ্চা, দেখিলেনে… কি কথা পাতি আছিলোঁ ক'লৈ গৈ পালো চাওঁকচোন ৷ প্ৰব্লেম এইটোৱেই মোৰ ৷
'টু দি পইণ্ট'ত কথা নাথাকেই ৷ ইটোৰ নেগুৰত ধৰি সিটো কথা, সিটোৰ নেগুৰত ধৰি আকৌ এটা নতুন কথা ৷ আচলতে 'মই' মানুহটোৱেই লিংক নথকা ৷ এই যে আপোনালোকৰ এটা এটা পৰিচয় আছে 'অমুক', 'তমুক' বুলি ৷ 'আমুক', 'তামুক' নামেৰে সৈতে এটা বিশেষ ব্যক্তিত্ব আছে ৷ সেয়াই আপোনাৰ আৰু মোৰ ক্ষেত্ৰত ব্যতিক্ৰম ৷ মই একো নহয় ৷ ক'বলৈ গ'লে এটি বোজা হৈহে আছোঁ এই পৃথিৱীত ৷ এইখিনিলৈ পঢ়ি আপোনাৰ হয়তো হাঁহি এটি বিৰিঙি গৈছে ওঁঠত ৷ হয় নে? নহয়??? জানোঁ নহয় বুলি… কিন্তু মোৰ হাঁহি উঠিছে ৷ কিয় জানেনে? আমি আচলতে কোনেও গমেই নাপাওঁ কোনে কি কৰি আছোঁ ৷ কথাতো এনে ধৰণৰ… আগতে এইবোৰ কথা (মানে মই যি যি লিখি আছোঁ আপুনি যি পঢ়ি আছে) ক'বলৈ কোনো নাছিল, কিন্তু শুনিবলৈ ভাল বন্ধু এজন আছিল অথবা পৰিয়ালৰ মানুহকেইটা আছিল ৷ আজিকালি 'পৰিয়ালকেন্দ্ৰিক' মানুহবোৰ নোহোৱা হ'ল ৷ সচাঁ-মিছাৰ সত্যতা ভবাৰ অৱকাশ নোহোৱা হ'ল ৷ তাতোকৈ ডাঙৰ কথা, কোনেও কাৰো কথা শুনিবলৈ সময় নথকা হ'ল ৷ অভাৱ ৷ অভাৱে মানুহক শিকায় যায় ৷ আমাকো শিকালে, ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীত নিজকে কিমান ভল্টৰ পোহৰেৰে জিলিকালে আমি 'এটেনচন্' পাবলৈ সক্ষম হওঁ, কি কি কথাবোৰে আমাক 'ট্ৰেণ্ডিঙ'ত ৰাখিব পাৰে, কেনেকৈনো মই 'মই' হৈ থাকিব পাৰোঁ ইত্যাদি ইত্যাদি ৷ মই ভাল কথা নপঢ়ো, মই ভাল বস্তু গুৰুত্ব নিদিওঁ, ভাল গীত নুশুনোঁ, ভাল কামক প্ৰাধান্য নিদিওঁ ৷ কিয় জানেনে? তেতিয়া আমি 'থ'ৰি না' ট্ৰেণ্ডিঙত থাকিম! 'থ'ৰি না' আমাক আপুনি 'এটেনচন্' দিব!
আৰু হ'ল বুলিনো ইমান চিৰিয়াচ হোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই হে ৷ হয় নাই কওঁক! আমি কলা ভাল নাপাওঁ, আমি কবিতা নুবুজো, আমি কিতাপ নপঢ়োঁ ৷ কিন্তু আমি এটা কথা জানোঁ যে দুনীয়াত যিটো হৈ আছে সেইটোক মিলাই চলিব লাগিবই ৷ ঘণ্টাত সলনি হয় ট্ৰেণ্ড আজিকালি ৷ চাওঁক মই আকৌ যা তা কৈ আছোঁ… বাদ দিয়ক, বাদ দিয়ক…!
-'অহ্ মোৰ ঘৰ সচাঁকৈ গোটেই অসমতে ৷ ঘৰটো লৈ থ'ৰি না মৰি যাম ৷ আপোনাৰ মনটোত যদি মোৰ বাবে অকণ মৰম আছে সেয়াওঁ মোৰ ঘৰ না ৷ চাওঁক মই চিধা মানুহ ৷'
২)
-''তুমি উপাধিটো কি লিখানো?" তাই সুধিছিল বৰ আগ্ৰহেৰে ৷ কিন্তু কিহৰ স্বাৰ্থত মই নিজকে উদঙাই দিওঁ! কওঁ বুলিও যে ক'ব নোৱাৰা বহু কথা ৷ কিন্তু কাৰ স্বাৰ্থত? জনাই জানে মোক ৷ ক'ব নালাগে ৷ নকওঁ বুলিয়েইতো লিখা নাই উপাধিটো ৷ অহ্ কথাটো বুজিলোঁ, এই যে আপোনালোকৰ 'আপাৰ আছাম-ল'ৱাৰ আছাম'ৰ যুঁজখনত মই নিমাতে থাকোঁ, এই যে 'আহোম-কলিতা'ৰ যুঁজবোৰত মোৰ মুখ বন্ধ থাকে, 'হিন্দু-মুছলিম'ৰ ছ' কল্ড কাজিয়াবোৰত মোৰ যে ন' কমেণ্ট! সেয়াই কাৰণ নে? সেয়ে গাটো জ্বলে নহয় আপোনালোকৰ ৷ মই বুজোঁ ৷ এইখিনি পঢ়িও চাগে গাটো বিজবিজাইছে আপোনাৰ ৷ হয়নে? হয় ৷ কিন্তু কি জানে? বাদ দিয়কহে…!
এই যে মই লিখি গৈছোঁ, আপুনি পঢ়ি গৈছে ৷ এসোপামান জাৱৰৰ বাহিৰে ইয়াত কি আছেনো কওঁক ৷ কেজি দৰত এইবোৰ বিক্ৰী হ'ব পৰাকৈও যোগ্য নহয় ৷ কিন্তু লিংক নথকা কথা কিছুমান মাজে মাজে পাগুলি ভাল লাগে মোৰ ৷ ঠিক 'চিৰিয়াছ' বুলি পঢ়িব পৰাকৈও একো নাই ৷ 'আৰ ইউ কমেডী মি' বুলি হাঁহিব পৰাকৈও ইয়াত একো নাই ৷ কেৱল কিছুমান লাইন লিখিছোঁ, নিজৰ কথাকেই লিখিছোঁ, নিজৰ মনৰ কথাবোৰে লিখিছোঁ ৷ চাওঁকচোন ক'ৰ পৰা কি পালোগৈ আকৌ…
ঠিক আছে ৷ কৈয়ে দিওঁ, "মই অসমীয়া হয় ৷ মোক এনেকৈয়ে থাকিবলৈ দিয়ক ৷" মই আপোনালোকৰ দৰে ঢৌটোতে খৰটো মিলাই চলিব নাজানোঁ ৷ অইন সকলৰ দৰে জাতীয়তাবাদৰ নিচান দেখুৱাই দহোটা কথা ক'বও নাজানোঁ ৷ মনটো মেইন মোৰ ৷ কেতিয়াও বান্ধি ৰাখিবও নোৱাৰোঁ ৷ ভালটো ভাল আৰু বেয়াটো বেয়া বুলি চিধাই কৈ দি বহুতৰে লগত বেয়া হোৱাটো তেনেই সাধাৰণ কথা মোৰ বাবে ৷ সেয়ে বহুতে বেয়া পায় কথাবোৰ মোৰ ৷
হোষ্টেলৰ দাদা এজনে বহুত আগতেই কৈছিল, "বিশ্লেষণবোৰ সদায় নিৰ্মোহ হ'ব লাগে ৷"
No comments:
Post a Comment