(১)
-'এতিয়াৰ পৰা ভালকৈ পঢ় ৷ জীৱনটো বৰ কষ্টকৰ ৷ আমাৰ দৰে কষ্ট তহঁতে যাতে কৰিব নালাগে, সেইবাবে কৈছোঁ ৷ ভালকৈ পঢ়িলেহে ডাঙৰ মানুহ হ'ব পাৰিবি ৷'
সেয়া মোৰ দেউতা ৷ সৰুৰে পৰা মানে মই জনা-বুজা হোৱাৰ পৰা বিএচচি শেষ নোহোৱালৈ (আনকি বিএছচি শেষ কৰি স্কুল এখনত কৰি থকা পৰ্যন্ত) মোক সদায় কৈ থকা কথাবোৰৰ অসম্পাদিত ৰূপৰ কিয়দংশ ৷ বোধকৰোঁ আপোনালোকৰ বহুতে শুনিছে এনেকুৱা কথাবোৰ নিজৰ অভিভাৱকৰ পৰা ৷
নাইবা আপুনি যদি অভিভাৱক, তেন্তে নিজেও আপোনাৰ সন্তানক এইদৰে বুজাইছে ৷
ডাঙৰ মানুহ…(!)
(২)
আমাৰ ভাড়াঘৰৰ এজন দাদা আছিল, যিয়ে নেকি ইউনিলিভাৰ(HUL) ডুমডুমাৰ কৰ্মচাৰী ৷ কৰ্মপটুতাৰ বাবে তেওঁৰ এটা নিজস্ব সুনাম আছিল, যিটো নেকি এতিয়াও আছে ৷ তেওঁৰ প্ৰায়ে আমাৰ স'তে কথা-বতৰা হৈছিল ৷ ভাড়াঘৰৰ প্ৰায়সংখ্যক লোকেই আমাৰ আপোন আছিল ৷ কথা-বতৰাবোৰৰ মাজত কেতিয়াবা যথেষ্ট ভাগৰুৱা হৈ আমাক কৈছিল-"বাবা, পঢ়া-শুনা ভালকৈ কৰা ৷ এতিয়াই কান্দি লোৱা,যাতে পিছত কান্দিব লগা নহয় ৷ আমাৰ দৰে যাতে কষ্ট কৰিব লগা নহয় ৷ ডাঙৰ হ'লে ডাঙৰ মানুহ হ'ব পাৰিবা তেহে ৷"
ডাঙৰ মানুহ…(!)
(৩)
-"মেট্ৰিকটো পাছ কৰি ঘৰোক যাবি দে ৷ দেউতাৰে বৰ আশা কৰি পঢ়েইছি তোক,যাতে ভালকে মেট্ৰিকটো পাছ কৰা ৷ পঢ় এ ভালকে ৷ পঢ়িলিহে ডাঙাৰ মান্হু হ'বা পাৰবি ৷ কিমান আৰ ৰেডুটো খোচৰি থাকাহে! যা পঢ়গে ৷"
সেয়া মোৰ স্কুলৰ বাৰাণ্ডা গচকি নোপোৱা আইতা ৷ মই পঞ্চম শ্ৰেণীৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈ মামাৰ ঘৰত থাকি পঢ়িছিলোঁ ৷ ৰেডিঅ'টো লগালেই মেট্ৰিকৰ আগত মোৰ আইতাই এইদৰে চিঞৰিছিল ৷
ডাঙৰ মানুহ…(!)
দেউতাই আজিকালি মোক সোধে কামলৈ ঠিকমতে গৈছোঁ নে নাই ৷ ঠিকমতে খোৱাবোৱা কৰিছোনে নাই ৷
দাদাজনে আজিকালি কয়-ভাল কোম্পানী বহুত আহিছে অসমত, এতিয়া আৰু তোমালোকৰ টেনচন নাই ৷ কৰি যোৱা ভালকৈ ৷
আইতাই সোধে-'তই কি কৰি আছা এ আজিকালি?'
মই কওঁ-'ক'ম্পানী এটাত কৰি আছোঁ ৰহ ৷'
আইতাই প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে আকৌ সোধে-' বিএছচি পাছ কৰি কোম্পানীতহে কৰি আছা নেকি (?)'
এতিয়া প্ৰশ্ন হয়,এই ডাঙৰ মানুহটো কি (!), যিটো মই হ'বই নোৱাৰিলোঁ ৷ টকা পইচা,মান মৰ্যদাৰে ভৰপূৰ হৈ থকা মানুহো পাইছো ৷ ফুটপাথত দোকান দি জীৱিকা অৰ্জন কৰি দুবেলা-দুমুঠি খাই থকা মানুহো পাইছো ৷ কিবা এটা কৰি কোনোমতে চলি থকা মানুহকো পাইছো আৰু একো এটা নথকাকৈ বহু বেছিৰ লেবেল দিয়া মানুহৰ লগতো কাম কৰিছো ৷ বহুত মানুহ লগ পাইছোঁ জীৱনৰ কম দিনতে ৷ সকলো মানুহক পঢ়ি চাব চেষ্টা কৰোঁ ৷ সকলোৰে এটা নিজস্বতা থাকে ৷ স্বকীয় ৷ কোনো মানুহ একে নহয় ৷ কিন্তু সকলোবোৰ মানুহক শাৰী পাতি যদি বহুৱাবলৈ দিয়া হয় তেন্তে মোৰ ডাঙৰ মানুহৰ শাৰীত চাগে স্পষ্টবাদী মানুহ কেইজনকেই বহুৱাম ৷ যাৰ সংখ্যা খুউব কম ৷ যি কেতিয়াও আপোচ নকৰে ৷ কিয় নাজানোঁ, তেনে মানুহবোৰৰ কোনো ৰাজনীতি নাই ৷ কৰিলে বিনা স্বাৰ্থই আপোনাক সহায় কৰিব ৷ এনে মানুহবোৰ এপেগ মদ খালেও বহুত উদাৰ হৈ নাযায় আৰু একো নেখালেও পেটত গাঠি দিবলগীয়া হৈ যোৱাৰ দৰে কথা নকয় ৷ এইবোৰ মানুহ সুখ-দুখৰ দোমোজাত থাকিলেও নিজকে কঠোৰ কৰিও নাৰাখে ৷ এওঁলোকৰ তথাকথিত এটিটিউড্ নাই ৷ কিন্তু মানুহে এইবোৰ লোকক বুজিব নোৱাৰে ৷ আচলতে বুজিব নোৱাৰে নে বুজিব নোখোজে সেয়া সম্পূৰ্ণ নিজৰ ওপৰত নিৰ্ধাৰণ কৰে ৷ স্পষ্টবাদিতাৰ বাবে এইবোৰ লোকক অইনবোৰে হয়তোবা ভয় কৰে ৷
লাখটকীয়া প্ৰশ্নটো হৈছে আপুনি নিজকে কি বুলি ভাবে?
সুখবোৰ গিলাচত ঢালি খাব নজনা আমি নিজেই গম নাপাওঁ আমি কি হয় ! আপুনি জানেনে কি হয়! ক'ব নালাগে নিজেই ভাবকচোন…
No comments:
Post a Comment