বাহ

ডিগ্ৰীৰ শেষৰটো চিমেষ্টাৰৰ কথা ৷ তেতিয়া মোৰ সাংঘাটিক দুখভৰা পোষ্ট ফেচবুকত ৷ অলপতে ব্ৰেক আপ হৈছে ৷ অইন কলেজৰ ছোৱালী এজনীৰ সৈতে ফেচবুকৰ এটা গ্ৰুপত চিনাকী হৈছো ৷ কমেণ্টৰ পৰা বুজা যায় আমবাৰী এলেকাৰ চিনাকী গাৰ্লচ পিজি এটাত থাকে ৷ কমেণ্টতে ভাল চিনাকী এটা হৈ গৈছে ৷ গ্ৰুপটোত আমি সাংঘাটিক এক্টিভ থকা বাবে লগতে মইও 'উজনি অসম' ৰ বুলি গম পোৱাত এদিন লগ কৰিব খুজিলে ৷ ময়ো কথাৰ মহলা মাৰি ভাল পোৱা মানুহ ৷ কথা দিলো লগ কৰিম ৷

উজানবজাৰৰ 'ফ'ৰ চিজন' এ তেতিয়া আমাৰ লগ কৰাৰ স্থান ৷ ফোন নম্বৰ এক্সচেঞ্জ হ'ল ৷ লগ কৰিলো ৷ লাহে লাহে চিনাকী ষ্ট্ৰং হ'ল ৷ টিউচন, বজাৰৰ পৰা আহি থাকোতে কৰবাত কেতিয়াবা দেখিলে ফুটপাথত বা কেতিয়াবা চাহ দোকানত আড্ডা দিয়া হয় ৷

এদিন দুপৰীয়া তেওঁৰ পৰা এটা ফোন আহিল ৷ দঢ়াই দঢ়াই ক'লে যে 'কুইক্ পিক' আহিবা আবেলিলৈ কথা আছে তোমাৰ লগত বুলি ফোনটো কাটি দিলে ৷ হঠাৎ এনেকুৱাকৈ চিনাকী কোনোবাই কৈ ফোনটো কাটি দিলে কলবেক কৰি সোধাৰ প্ৰশ্ন থাকে বুলি তেতিয়া ভবাও নাছিলো লগতে বেলেঞ্চো কমেই থাকিছিল তেতিয়াৰ দিনত ৷ প্ৰথমে মূৰত চিন্তা এটা আহিল হঠাৎ এই অভ্যৰ্থনাৰ আয়োজন কি? সুধিলে একো নকয়, বোলেতো 'আনাহি পড়েগা' ৷ আমাৰ আৰু কি! বেকাৰ ল'ৰা ৷ কোনোবাই মাতিলে নিমন্ত্ৰণ ৰক্ষা কৰি বেয়া পামনে ! গ'লো ৷ অকলে নহয়, হোষ্টেলৰ অংকুৰদাক লৈ গ'লো ৷

অংকুৰদাক লৈ যোৱা বাবে এটা পেৰাগ্ৰাফ ৷ কথাটো কেনেকুৱা চাব হা ৷ এনেকৈ কোনোবাই ক'ৰবালৈ মাতি দিলে কেতিয়াবা নিজে অলপ টান পাও নাযাও বুলি ক'বলৈ ৷ যাক ক'ব পাৰি কৈ দিও চিধাকৈ ৷ যাক ক'ব নোৱাৰি তেতিয়া লগৰ এজনক লৈ যাও উপায়বিহীন হৈ ৷ তেওঁৰ সৈতে চিনাকীহে ষ্ট্ৰং আছিল সম্পৰ্কটো তেনেকুৱা একো নাছিল ৷ যা হওঁক জোৰ জবৰদস্তিকৈ অংকুৰদাক বুজাই বঢ়াই লগত ল'লো ৷ অংকুৰদা তেতিয়া 'স্কিন'ৰ প্ৰব্লেমতো ভুগি আছিল ৷ বেছিকৈ ওলোৱা সোমোৱাটো অলপ কমাই দিছিল ৷ তেতিয়া যিহেতু উবেৰ-অ'লা নাছিল গতিকে চিটিবাছেই আছিল আমাৰ সমাধান ৷ সমস্যা হৈছিল ধূলিক লৈ ৷ প্লেন কৰিলো চাৰিমান বজাত হোষ্টেলৰ পিছফালৰ ৰাস্তাটো খালী থাকে প্ৰায়ে ৷ কামৰূপ একাডেমীৰ কাষেদি গৈ লেম্বৰোডটো পাৰ হ'লেই চোন পাই গ'লো 'কনচেপ্ট'খন ৷ তাতে সঞ্জুদাৰ দোকানত হাফ কাপ কফি খাই ঘুটুং ঘুটুঙকৈ দুখোজ দিলেই পাই যাম ৷ বহুত বুজাই বঢ়াই সৈমান কৰালো যদিও এইবাৰ এক্সকিউজ আহিল টকাৰ ৷ মই বোলো "হাৰে মোৰ ফ্ৰেণ্ড হয় পইচাৰ কথা আহিল কিয়! ব'লকনা… মই কিয় আছো" বুলি লৈ গ'লো ৷

কুইক পিকত গৈয়ে দেখো তেওঁৰ লগতে সেই ফেচবুকৰ গ্ৰুপটোৰ অইন চাৰিজন সদস্য ৷ ইমানদিনে ফটোত দেখি আছো যদিও সমুখত দেখিয়েই ধৰিব পাৰিলো ৷ সকলোৰে লগত চা-চিনাকী হওঁতে তেওঁ কিবা কিবি অৰ্ডাৰ দিলে ৷ কিছুপৰ কথা-বতৰা পতাৰ পিছত অৰ্ডাৰ আহিল ৷ এইবাৰ আৰম্ভ হ'ল প্ৰথমে 'ফটো শ্বেচন' ৷ তেতিয়া ফ্ৰণ্ট কেমেৰা আছিল যদিও ইমান ব্যৱহাৰ কৰা নগৈছিল ৷ ফটো লৈ থাকোতেই খোৱা বস্তুবোৰ চেচা হৈ গৈছে ৷ বহু সময় অপেক্ষাৰ অন্তত আমি খাব ল'লো ৷ হাঁহি-কথা-গান-কৌতুকৰ মাজেৰে খোৱা পৰ্ব সামৰণি পৰিল ৷ এইবাৰ এপাকত তেওঁক সুধিলো,

-"কোৱাচোন ইমান জোৰকৈ যে মাতিলা কি কথা আছিল বা!"

-"নাই তেনেকুৱা একো নাই ৷ আজি মোৰ বাৰ্থডে হয় ৷"

মই আচৰিত ৷ হাৰে কি কথা, 'কোৱা নাই কিয় আগতে' বুলি ময়ো লগে লগে উইচ কৰি আহি আছো বুলি বাহিৰলৈ ওলাই আহিলো ৷ লগৰ ল'ৰা হ'লেও সিমান কথা নাছিল ৷ ছোৱালী মানুহ ৷ তাতে সিমান ভাল চিনাকীও নহয় ৷ শুদাহাতে কিনো বাৰ্থডে খাবা বুলি অংকুৰদাক অলপ সময় ভিতৰতে বহিবলৈ মেচেজ এটা দি গিফ্ট এটা বিচাৰিম বুলি ভাবিও ৰৈ দিলো ৷ সেইখিনি ঠাইত তেনেকুৱা ভাল গিফ্টৰ একো দোকান নাছিল তেতিয়া যদিও এতিয়াও নাই ৷ তথাপিও অলপ আগুৱাই গ'লো ৷ নাই ৷ একো নাই ৷ মনতে ভাবিলো 'পিছতে কিবা এটা দিব লাগিব' ৷  আহিলো ঘুৰি কুইক পিকলৈ ৷ তেনেকুৱাতে দেখিছো সকলোৱে কাগজ এখন চাই আছে ইটোৰ পৰা সিটোৱে টানি ৷ অংকুৰ দায়ে ৱালেটটো উলিয়াই লৈছে ৷ ওচৰলৈ আহি গম পালো বিল হৈছে ১৬৫০ টকা ৷ তেওঁ ব্যস্ত কণ্ট্ৰিবিউচনৰ হিচাপত ৷ সকলোৰে ভাগত কিমানকৈ পৰিব হিচাপ কৰি আছে ৷ মই দেখি অবাকটেড্ ৷ উৱা… এয়া বাৰ্থডে পাৰ্টি নাছিল মানে ৷ আজিলৈকে এনেকুৱা দেখা নাই ক'তো ৷ যাৰ বাৰ্থডে থাকে সিয়েটো দিয়ে ৷ এয়া নতুন ট্ৰেণ্ড নেকি! 

-"টু চেভেণ্টি ফাইভ্ পাৰ পাৰ্চন দেই ৷ এই থ্ৰী হাণ্ড্ৰেড মোৰ হা…" বুলি টকা তিনিশটা টেবুলত থ'লে ৷ ইফালে মই আৰু অংকুৰদা বিচুৰ্তি খাইছোঁ ৷ মানে ইমানদিনলৈ আমি এনেকুৱা বাৰ্থডে খাই পোৱা নাছিলো ৷ মানে একো গম নোপোৱাকৈও বহুতৰে বাৰ্থডে খালো যদিও কাৰো বাৰ্থডে বুলি কোৱাৰ পিছত 'কণ্ট্ৰি' কৰি পোৱা নাই ৷ আজি কিবা ওলোটা ওলোটা লাগিল ৷ ইফালে মাহৰ শেষ ৷ হাতত কিমান আছে নাজানো এটিএমতো পইচা নাই ৷ সকলোৰে ফালে লক্ষ্য কৰিলো ৷ সকলোৰে মুখত আচহুৱা চাৱনি এটা প্ৰকট হৈ পৰিছে ইতিমধ্যে ৷ একপ্ৰকাৰৰ পৰিস্থিতিটো সহজ কৰিবলৈ মইও এশ টকা তিনিখন উলিয়াই দি অংকুৰদাৰ ফালে চালো ৷ মোৰ চাৱনিত সি বুজি পালে মোৰ তলি উদং ৷ লগে লগে সিও টকা তিনিশ উলিয়ালে ৷ 

হঠাৎ ফোন এটা আহিল সেইখিনি সময়তে ৷ 'ৱাচ-ৰূম'ৰ ফালে আগবাঢ়িছো ফোনটো কাণত লৈ ৷

-"আব্বে চন ক'ত আছ বে!",ফোনটোলৈ চালো আনন'ন নম্বৰ ৷ মাতটো চিনাকী যেন লাগিছে ৷

-"কোন বে?"

-"আব্বে আমাক খুৱাবলৈ পইচা নাথাকে তোৰ ৷ এতিয়া ছোৱালীৰ লগত পাৰ্টি কৰি আছ বে, ন!"- একপ্ৰকাৰৰ ধমক দিয়াৰ দৰেকৈ ক'লে ৷

-"** আহি যা 'কুইক পিক'ত আৰু মোৰ ***** খাই যাবি আহ্" বুলি চিঞৰি দিলো ৱাছ ৰূমৰ ভিতৰৰ পৰা ৷ ৱাছৰূমৰ ভিতৰৰ সৰু 'এগযষ্ট' ফেনখনৰ ঘৰ ঘৰ শব্দত মোৰ চিঞৰবোৰ কোনফালে নিলে চাবলৈ চেষ্টা কৰিলো ৷

ৱাচ ৰূমৰ পৰা ওলাই সকলোকে ইমাৰজেঞ্চী ফোন এটা অহা বাবে এতিয়াই এৰিব লাগিব বুলি ক'লো ৷ লগতে সেমেনা সেমেনিকৈ তেওঁক ক'লো,

"তোমাৰ গিফ্টটো মই পিছত দিম হা ৷ আগতে গম পোৱা হ'লে কিবা এটা লৈ আনিলোহেঁতেন! পিছত গম পালো যে সেয়ে…"

-"একো নাই হ'ব অ' ৷ তুমি আহিলা যে সেয়ে ভাল লাগিল ৷ গিফ্টটো দিবাই মই জানোঁ"- তেওঁ লেনিয়াই লেনিয়াই ক'লে, "লাষ্ট ফটো এখন উঠো আকৌ সৱেই…" বুলি কোৱাত অংকুৰদাই অলপ অপ্ৰস্তুত হৈয়ে মাত দিলে এইবাৰ

-"মোৰ বহুত দেৰি হৈছে হে ৷ প্লীজ… আমি পিছত লগ পাম হা বাই…" বুলি কৈয়ে মোক একপ্ৰকাৰৰ টানি উলিয়াই আনিলে বাহিৰলৈ ৷

ৰবীন্দ্ৰ ভৱনৰ কাষলৈকে আমি কোনেও একো নোকোৱাকৈ আহি আছো ৷ ৰবীন্দ্ৰ ভৱনৰ সমুখতে থকা এটিএমটোৰ ওচৰ পাইহে ইটোৱে সিটোৰ মুখলৈ চাইছো ৷ মাহটোৰ শেষত ৰৈ যোৱা টকা পাচশ উলিয়াই আমি দুয়ো হাঁহিছো ৷ চিঞৰি চিঞৰি হাঁহিছো…

"আব্বে… আমি বাৰ্থডে নহয়, বাহ খালো বে…পূৰা তিনিশ টকাৰ বাহ… প্ৰথমটো বাহ জীৱনৰ…"

(কৰ'নাত মৰাৰ আগেয়ে জীৱনৰ ৰসবোৰ লিখিছো ৷ কাইলৈ মই মৰাৰ পিছত কিহক লৈ দুখ কৰিমনো! এইবোৰেই মজা জীৱন জীয়াৰ ৷)